نقطهء دوم در ذكر فضلايى كه مؤلف ايشان را ديده ، ملازمت ننموده [ است ] . [ 218 ] [ عابد غجدوانى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] عابد ، تخلّص شريف مجمع الفضايل و الكمالات و منبع العزّ و السعادات ، خواجه محمد عابد غجدوانى است كه عم‌ّزادهء حضرت شيخ المشايخ قاسم شيخ خوارزمى مىباشند . آثار عبادت ، از ناصيهء ايشان هويدا بود . طبع خوب و سخنان مرغوب دارند و اين غزل از گفتار درربار ايشان است : غزل : سوخت از داغ نهان جان بلاپرور ما * دو گواه‌اند بدين‌حال دو چشم تر ما سر ما آمده پامال رقيبان در عشق * عشق آورده بلاهاى عجب بر سر ما ما كه از درد و غم عشق ز پا افتاديم * خس و خاشاك درِ دوست بود بستر ما دفترى شد چه نويسيم دلا قصّهء عشق * نيست غير از سخن عشق در اين دفتر ما بس‌كه « عابد » صفت از كوى ملامت دوريم * خلق عالم همه گشتند ملامتگر ما